Den dovne Mand

Dær wa jengaang en Mand dæ wa saa down te han gaah ett o klø sæ sjæl,

laantminne da o bestæll nøj.

Han fæk aalle no Tørre grawwe aam æ Saamme, o dæhfaa so han i en kaald Stoww o frøs som en Hund aam æ Vinter.

Nææ Faalk saa gi te ham o saa ham hwo dom det wa, ett o fo no Tørre grawwe aam æ Såmmer, saa swurre han aaltie:

Ja bi te de blywwe Saammer, saa skal a grawwe Tørre saa Jorden skal ryste.

Men nææ saa æ Ti komm, saa gi han jo aasse op i æ Hie mææ Spaaaa o æ Nakk, mæn trowwe do han grawwe Tørre, nej gjoh han ett beskidt.

Han laah saa lisse laang han wa wi en Hyw deraap, o gi Faalk te ham o spurre ham aam om han ingen Tørre vild ha grawwe lissem anne Faalk, saa swurre han aalti te æ:

Nej saa Fannen gaahl mæ væl a ett, nu blywwe æ aalle Vinter mie, søen gue Warm vi haah idaa.